Celem artykułu jest analiza specyfiki procesów transformacyjnych w strukturze towarowej i geograficznej eksportu ukraińskiego w warunkach pełnoskalowego konfliktu zbrojnego. Metody badawcze opierają się na podejściu systemowym, strukturalno-funkcjonalnym oraz porównawczym, co umożliwia kompleksową ocenę zmian w handlu zagranicznym Ukrainy na poziomie makro- i mezoregionalnym. Wyniki analizy wskazują na spadek udziału eksportu towarowego w strukturze PKB Ukrainy w latach 2021–2023 oraz częściowe ożywienie w 2024 roku. Zidentyfikowano głębokie zaburzenia strukturalne wynikające z obniżonego popytu, zniszczenia infrastruktury oraz zakłóceń logistycznych. Utrzymuje się wysoki udział eksportu produktów rolno-spożywczych, spada eksport produktów mineralnych i metalurgicznych, a segment chemiczny wykazuje oznaki odbudowy. W strukturze geograficznej eksportu odnotowano przesunięcie aktywności ku regionom zachodnim i stołecznym oraz marginalizację regionów południowych i wschodnich. Zaobserwowano wzrost znaczenia Rumunii jako alternatywnego partnera logistycznego oraz zwiększenie udziału eksportu do krajów UE, zwłaszcza Polski, Hiszpanii i Niemiec. Wnioski obejmują potrzebę przejścia od eksportu surowcowego do technologicznego oraz konieczność instytucjonalnego wsparcia dla długofalowej transformacji strukturalnej. Kształtowanie nowych, odpornych kierunków eksportowych uznano za kluczowy element powojennej odbudowy gospodarczej Ukrainy.
Zasady cytowania